De eerste dagen voor mijn vakantie ging de telefoon nog een paar keer. Iemand die een afspraak wilde en nog wat informatie. Terwijl ik nog aan het plannen was in mijn hoofd, terwijl ik nog over samenwerkingen sprak, werd ik me plots bewust van de pauze die ik zelf aan anderen aanraad. Echt loskoppelen. Jezelf van alles losmaken om terug tot jezelf te kunnen komen.

Ik ging het missen, dat wist ik al voor ik vertrok. Amma-Center is het boeiendste wat ik ooit deed. Tijdens mijn opleiding zag ik de medestudenten anderen begeleiden en voelde ik iets warms vanbinnen opkomen. Het licht. De kleuren. De beweging en bevrijding. Ik was en ben er vol van.

Tijdens de vakantie bleef ik wel lezen over ademwerk, ik ontdekte, herhaalde en verscherpte. Mijn ochtendritueel liet ik niet los, ademen en mediteren, dat is voor mij geen taak, het is een zalig moment voor mezelf en voelt als een geschenk.

Tijdens de dag, vol spel en plezier, kreeg mijn voet en zo mijn linkerknie een klap. Een simpele botsing maar ik voelde een verschuiving in mijn knie en werd even heel stil.

Tweeëndertig jaar later

Ik begon te dromen. Over een ongeval dat ik meemaakte, tweeëndertig jaar geleden. Operaties. Onderzoeken. Behandelingen. En een emotionele impact waar toen niemand mee kwam kijken. Alleen het lichamelijke telde en moest aangepakt worden. Elke dag, uren, weken en maanden. Tot ik weer zelf kon stappen en mijn lichaam me mits hier en daar een kleine beperking weer kon dragen.

Telkens als ik een energetische sessie ontving, werd er gewezen naar die plek van spanning. En bij de laatste ademsessies die ik zelf deed, schoot mijn knie telkens in kramp. Een uitnodiging, die ik telkens opnieuw ontweek.

Tot nu.

Ik heb gehuild. Ik ben er nog niet helemaal doorheen. Maar wat een bevrijding, ook het emotionele stuk eindelijk aan te durven kijken.

Wat had mijn knie me al die jaren proberen te vertellen?

Elk symptoom draagt een boodschap. Elke klacht, elk ongemak, het is een taal. Zo ervaar ik het, telkens weer, ook bij mezelf.

We zijn gaan geloven dat ons lichaam iets op zichzelf is. Iets dat je onderhoudt zoals een voertuig, dat je herstelt als er iets stuk is. Maar in mijn praktijk zie ik iets anders. Het lichaam is niet zomaar je voertuig.

Het is een levend geheugen.

Het toont zich eerder dan we denken. Een vermoeidheid die niet overgaat. Onrust zonder duidelijke reden. Spanning op een plek waar niemand een verklaring voor vindt. Lang voor jij het doorhebt, toont je lichaam het al.

We erkennen stilaan meer hoe groot de invloed van onze geest is op ons lichaam, hoe burn-out, chronische stress en oude pijn die nooit gezien werd, ons uiteindelijk ziek kunnen maken. Toch blijven we vaak hangen bij het symptoom zelf. Bij wat zich toont, in plaats van bij wat erom vraagt.

Want daar, in de laag onder het zichtbare, daar begint het echte herstel.
Niet in het hoofd, dat wil begrijpen en oplossen.
Wel in de vertraging.
In de stilte na een lange ademsessie.
Op het moment dat je lichaam eindelijk toont wat het al die tijd droeg en jij klaar bent om ernaar te kijken en ruimte te geven.

Dat overkwam mij met mijn knie. Het litteken nog zichtbaar maar de al lang geheeld. Het gevoel eronder, de angst, de eenzaamheid van toen, kreeg nu pas de ruimte om gezien te worden.

In openheid en met veel verwondering

Ik deel dit omdat ik zie dat er altijd mensen zijn die hetzelfde meemaken. Een lichaam dat iets vasthoudt. Een gevoel dat wacht tot het gezien wordt en wat we nog al te vaak uit de weg gaan.

Soms is dat wat vakantie moet zijn. Niet alleen rust voor het hoofd, maar ruimte voor wat al die tijd zat te wachten.

Dankbaar dat ik het eindelijk zag.
Dankbaar dat mijn lichaam bleef aankloppen, tot ik opendeed.
Dankbaar voor elke ademsessie die me terugbracht bij mezelf.

En dat mag er nog zijn, blijvend leren, zo ben ik op pad.

Heb jij iets dat al jaren wacht om aangekeken te worden?

Die vraag neem ik deze week mee terug naar de praktijk. Want wat deze zomer bij mij naar boven kwam, liet zich niet vangen in één sessie. Het vroeg tijd. Herhaling. bewustwording. Iemand die meekijkt terwijl je laag na laag afpelt.

Wat er dit najaar verandert

Daarom zet ik vanaf nu weer meer in op trajecten van 5 tot 10 sessies, afhankelijk van wat er nodig is. Niet elk verhaal past in één sessie. Sommige lagen vragen tijd, herhaling en begeleiding om echt te kunnen landen en door je lichaam doorvoeld te worden.

Ondertussen blijf ik zelf leren. In september trek ik 10 dagen naar Griekenland, voor een volledige onderdompeling in ademwerk. Nieuwe trajecten start ik daarom graag nog voor ik vertrek, of vanaf oktober, in overleg met jou. En vanaf oktober verdiep ik me verder in energetische healing.

Dankbaar blijven groeien!

Voel jij dat er iets om aandacht vraagt?
Boek een afspraak via book.titan.email/amma-center of liever eerst een berichtje sturen? Dat kan ook, via info@amma-center.com.