Dat was de reactie zonet na een ademsessie hier, in de Ardennen.
Nadat ik eerder een paar dagen alleen in het bos trok en ontdekte waar ik nood aan had en tijd en ruimte nam voor echte zelfzorg, voelde ik dat ik wat ik net had ervaren, wilde aanbieden aan anderen.

Nu ben ik terug in de Ardennen. Ik werk verder aan het concept ‘stekker uit’. Letterlijk en figuurlijk even ontkoppelen. Misschien is ‘ontkoppelen’ een mooiere term voor het traject, bedenk ik me nu.
Het gaat natuurlijk vooral om de inhoud:
zo vaak zie ik mensen die gedreven op een burn out afstevenen. Gedreven schrijf ik, omdat ze zelf blijven gaan, de druk als energiebron, de stress die aan hen vreet, kwalen die hier en daar opduiken en vaak weet die persoon het echt wel zelf. Ik neem je mee in het bos, daag je uit, we doen ademsessies, Reiki, doorlopen een op maat gemaakt plan, stil en luid, zeer comfortabel en helemaal buiten jouw comfort zone. Tot rust komen met als doel leren doseren!
Begeleid ontkoppelen, zodat je ook echt iets kan achterlaten in het bos en zeker ook heel wat kan meenemen om naar terug te grijpen. Dit traject is bedoeld om in te grijpen net voor het te laat is. Als de druk op het werk, thuis, in je relatie of in jezelf als teveel voelt. Als je voelt dat je vasthoudt omdat loslaten teveel teweeg zou kunnen brengen.

Als het wankelt, neem dan tijd om terug in balans te komen.

“Vanessa, ik moest aan je denken”, zei een collega. “Ik zag een programma op tv” en toen legde ze me het concept uit van ‘door de bomen’. “Dat is gelijkaardig aan het concept waar je aan werkt. Best interessant om eens te bekijken”. Thuis hebben we bewust geen tv en tegen dat ik thuis was, was ik het alweer vergeten.

“Vanessa, ik moest aan je denken”, zei een andere collega. “Ik zag een programma op tv… ‘door de bomen’ en Stef Bos ging, jawel, het bos in”. Tadaa! 2 triggers: Stef Bos en het bos. Dit raakte niet uit mijn gedachten. 2 grote liefdes. Want als er (naast mijn man) een man is die me raken kan dan is hij het wel. Zijn vertelsels, reizen, rust,…die brengen me aan het lachen en huilen. Sowieso kijken dus!

Terwijl ik in het regenachtig bos zit in een tiny house, met de laptop op mijn schoot, en het traject ‘ontkoppelen’ of ‘stekker uit’ aan het uitwerken ben kijk ik al uit naar die aflevering straks. Benieuwd naar de inspiratie die ik kan opdoen.

Ik laat me graag inspireren. Het hoort ook bij wie ik ben: luisteren, proeven, leren en dan op mijn manier mee aan de slag. Soms vermoeiend omdat de indrukken die ik binnenkrijg eindeloos inspireren, maar ondertussen ken ik mijn eigen grenzen.

Ik weet waar het begon!

Wie ook zijn eigen grens kent is de persoon waar ik net een ademsessie mee deed. Alleen was de manier waarop hij die grens aangaf niet ok, voor zichzelf niet en ook niet voor de ander.

Het eerste wat hij na de rebirthing sessie zei was: ‘ik weet waar het begon’, ‘ik weet nu weer vanwaar het komt’!
Als volwassen persoon werd hij recent getriggerd en reageerde het kind diep in hem op dezelfde manier als 30 jaar geleden. Hij voelde zich afgewezen. Dacht duidelijk zijn grens aan te geven maar hij werd niet gehoord.
Toen hij dat voorlegde was de intentie om in zachtheid te voelen wat zijn gedrag verklaarde.
Dat katapulteerde hem tijdens de ademsessie terug naar het moment waarop hij als kind zijn plek was verloren en hoe hij niet werd verdedigd, gesteund en zelf zijn grens niet kon aangeven.
Als volwassen man kijkend, herbelevend en zichzelf en de anderen vergevend kon hij dit na al die jaren loslaten. En zo bevrijd je je door ademwerk van ‘oude pijnen’ die nu soms nog opduiken in onverklaarbaar gedrag of hevige emotie. Na het integratiemoment keken we nog even terug naar zijn beleving en gingen we aan de slag met hoe hij, met zijn rugzak aan ervaring en alle tools die hij ondertussen had geleerd anders had kunnen reageren. We keerden door een visualisatie oefening terug naar het moment en daar kwam heel wat moois uit voort.
Ik leerde in deze sessie nog maar eens mijn gevoel te volgen, uit te dagen waar nodig en ook na een sessie mijn intuïtie te volgen. Dit maakt het verschil tussen voorbijgaan aan wat net gebeurd is of toch echt vastpakken om nadien nooit meer te vergeten.

Dubbele portie Bos

‘Zonder plan en zonder afleiding van de ander is er niets of niemand om zich achter weg te steken. Geen reisgenoot of programmahost. Er is alleen het bos.’ De leegte, die vullen de bekende Vlamingen allemaal op hun eigen manier in. Dat lees ik over het programma.
En amaai wat deed Stef Bos dat mooi.
Hij haalt aan dat we van binnen naar buiten leven. Zoals de jaarringen van een boom de landkaart van je leven weerspiegelt. En nu is hij in de fase waarop hij terugkijkt:
“Altijd leefde ik vanbinnen naar buiten, alsof je in jaarringen denkt. Ieder heeft zijn eigen avontuur en waar ik nu ben, moet je eigenlijk je eigen stam leren lezen om niet de hele tijd doelloos van binnen naar buiten te gaan.”

Hoe schoon kan je het omschrijven. Dank je Stef Bos, want dat is net wat in die ademsessie gebeurde. Je gaat waar je nu bent en wat je nu doet, analyseren door terug naar binnen te keren. Ontdekkend wat je sterkt maar ook wat je heeft geraakt of soms heeft ‘gekraakt’. Met een rebirthingsessie kan je dat herbekijken. In zachtheid, vol liefde en soms kan je het ook opnieuw beleven met alles wat je in die ‘ringen’ na het voorval hebt geleerd. Terugstappend, herbeleven, vergeven en dan loslaten en weerkeren naar waar je nu bent. Bevrijd en alweer lichter.

Stef Bos, als je ooit eens wil, kom gerust langs, voor een rebirthingsessie, op jaarringentocht van buiten naar binnen en terug naar buiten. Jij zei toch in het programma: ‘dromen mag’ of heb ik dat gedroomd?