Ik voelde de drang om iets voor mezelf te doen, me-time zoals dat heet.

Pottenbakken leek me idyllisch en zou me rust brengen dacht ik…

Mijn doel; op korte termijn kunnen maken wat ik voor ogen had: mijn eigen servies.
Dat was niet alleen niet realistisch, het was ook niet waarachtig.

Mijn eigenlijke doel was tijd voor mezelf, rust brengen in de hectische levenssfeer, terug voelen en verbinden.

Het potten draaien werd een mooi parcours van leren;

stap per stap,
luisteren naar instructies,
steunpunten gebruiken,
in contact met het aardse,
centreren was uit balans is,
luisteren naar de klei maar
je eigen richting bepalen,
de aandacht erbij houden,
je niet laten afleiden door anderen,
het ritme telkens weer aanpassen,
soms heel krachtig, dan weer zachtjes
vorm geven,
improviseren,
kleur kiezen,
kleur bekennen en
heel geduldig zijn.

Het zijn allemaal levenslessen gebleken en telkens er iets mis gaat met het pottenbakken vind ik het antwoord in mezelf. Het begint al bij de plek, de kleisoort en dan telkens weer ADEMEN. Ademenen om me te verbinden met wat ik ga doen.

Zo is klei een echte leermeester voor me geworden. Het is een maatstaf om te tonen waar ik ben, welke uitdagingen voor me liggen en welk werkpunt zich aandient om van te leren.