We zijn terug. En tegelijk zijn nog steeds daar. Verlangend naar de lichtheid van een boottocht bij zonsopgang, de hartelijkheid, de overgave aan de dag.

Entebbe was een zachte landing, slapend in de tent in een feeëriek tafereel konden we op ontdekking na wat praktische beslommeringen.

This is Africa

En dan sta je er plots midden in.
Op ontdekking met de boda boda, rolex etend langs de straat. Amaai, wat is dit?!

De kathedraal op de heuvel. De Gaddafi National Mosque waarvan de oproep tot gebed over de daken rolt. De hindoetempel stil in een zijstraat. En op Kikaya Hill, hoog boven de stad: de Bahá’í tempel — een van de weinige in de wereld gebouwd voor de hele menselijke familie. Binnen geen altaar, geen beelden, geen iconen, alleen de ruimte zelf, het licht door de boogvensters, en gebeden uit alle tradities van de wereld.

Uganda bruist van energie en religies. Katholieken en anglicanen, moslims en hindoes, traditionele vooroudergeesten en de stille devotie van de Bahá’í. Hier zijn islam en christendom al eeuwenlang verweven met de inheemse spiritualiteit.

Wij liepen er doorheen. Voelden hoe een land dat zo veel verschil draagt, toch iets gemeenschappelijks ademt.

Kampala ontving ons zoals Afrika dat doet: zonder mededogen, zonder filter. Rauw geluid. Druk lijf. 

De stad greep ons vast bij de keel en zei: this is it.

‘Vanaf nu blijf ik dicht bij mezelf, hier ligt het, hier is het, ik volg mijn intuïtie’

Kapchorwa — waar de watervallen van Mount Elgon krachten neerstorten, waar de mist ervan je doopt en de grond je trekt naar de kern van het leven. Op 1800 meter hoogte, waar de lucht fris is en de tijd een ander ritme kent. Hier ademden we. Hier begon iets los te laten en een poort te openen. De hartelijkheid van familie die we net mochten ontmoeten raakte ons hart en vervulde ons met liefde. 
LamaLo: why not!

‘Ik vond mijn licht terug’

Amudat, diep in Karamoja, net aan de rand van Kenia. Het land van de Pokot en de Karamojong. Een volk dat bewust koos om zich niet mee te laten slepen door modernisering, trouw aan hun land, hun vee, hun voorouders, hun god Akuj. We stonden er stil en ontdekten de plek na geroezemoes over een dubbele boeking en afgesloten weg. Het nodigde uit flexibel te zijn. We waren er klein. En juist in die kleinheid vonden we verbinding met wat er rondom ons te vinden is.

‘Dit is mijn mooiste reis ooit’

Lira, de noordelijke stad die soms wat verloren is. Ze noemden haar ooit “het juweel van het noorden.” Maar Lira heeft de langste nacht van Uganda doorstaan: twintig jaar oorlog, kindsoldaten, verwoeste families. En toch: uit de schaduw van dat conflict groeide een verhaal van veerkracht en een bruisende plek van handel.

‘Hier ben ik vrij’

Ngai, een dorpin het Oyam district, diep in het noorden. Geen toeristenbestemming. Geen naam op een reisfolder. Het hart van de Lango sub-regio, thuisland van meer dan anderhalf miljoen mensen die leven in de taal van het Luo, een van de oudste Nilotische taalfamilies van Oost-Afrika, van de oevers van de Nijl tot de kusten van het Victoriameer. Hier hoorde je die taal als plezante muziek en krachtige stroom doorheen de dag. Apwoyo, ber! 

De Lango geloven dat elk mens een winyo draagt — een wachtvogel, een guardian spirit die je door het leven begeleidt. HIer in Ngai, dicht bij Icheme, voelden onze deelnemers precies dat wat hen uitnodigde om te stoppen, te landen, te zijn. Tot onwennige stilte komen en voelen hoe de stemmen en geluiden van de kerk trillen in je lijf,.. tot tranen toe werden we bewogen. Maar de rauwheid was ook confronterend en tegelijk vertederend. 

Het waterproject
we ontdekten de uitdagingen, stelden oplossingen in vraag en gingen samen in gesprek. We kregen een nieuwe offerte en spraken met bewoners over de impact.
Meer daarover in een volgende post.

‘Vanaf nu reis ik anders’

Tussen al deze plekken gebeurde iets wat woorden maar beperkt kunnen dragen.

Ademwerk op prachtige locaties, onder open hemel, met de grond onder ons lichaam en het geluid van een land dat pacha mama ademt. Opstellingen die raakten aan wat diep begraven lag: patronen van generaties, gewicht dat we zo lang dragen dat we het niet meer bewust konden voelen. Meditatie met de ruwe zachte schors van de eucalyptus terwijl het water naar beneden stroomde. 

‘Al mijn zintuigen waren open’

Bij de deelnemers bewoog wat.

Verbinding met wie ze werkelijk zijn, niet langer de rollen, niet de verwachting, niet de versie die ze kennen. Maar het zelf eronder. Het zachte. Het echte.

Loslaten wat er allang niet meer toe doet maar waaraan ze vasthielden uit gewoonte, uit angst, uit loyaliteit aan een verleden dat al lang klaar is. Voelen wat gevoeld mocht worden. Eindelijk. Zonder oordeel. In de veiligheid van een groep die samen verbond in eerlijkheid.

Het ritme van Uganda droeg ons daarin. Rauw. Direct. Onverbloemd. Dit land houdt geen spiegel voor zoals we hier vaak ervaren, Oeganda ís de spiegel.

‘Zo krachtig voelde ik de verbinding met moeder aarde nooit!’

We gaven ons over. Aan de flow van een leven dat hier simpel is, direct en echt. Aan de natuur die ons herinnerde: je bent niet je gedachten, je bent niet je verhaal. Je bent wat er overblijft als je alles loslaat.

Dat is je roots.

“Come to the place where the skin speaks, where blood remembers, where your feet will learn the language of ancient soil — and your breath will sync with the rhythm of drums.”

Dit was ‘Back to your ROOTS‘
de volgende reis is in februari 2027, Marokko, begeleid door Geert De Vleminck & Vanessa De Greef | max. 10 deelnemers

Meer info volgt, laat gerust weten als jij erbij wil zijn.